Tasjesroof, auto’s en motoren die voetgangers de schrik op het lijf jagen, drugshandel, hondenpoep en andere rotzooi op straat, illegale drankverkoop en terrasjes op de mooiste plekjes van de stad, naaiateliers die de sociale premies ontduiken, luidruchtig en agressief uitgangspubliek. Rome wil het verval aanpakken. Maar van alle problemen waarmee Rome kampt, heeft het gezag het nu juist gemunt op een groepje van veertig mannen die verkleed als Centurion bij het Colosseum toeristen verleiden met hen op de foto te gaan. Natuurlijk betaalt de toerist veel te veel voor zo’n foto. Nou en? Aan de Roimeinen is het niet uit te leggen. Beleid dat je niet kunt uitleggen, is geen beleid.

Professionals kunnen zich wijden aan hun vak als zij vertrouwen ervaren. Dan halen zij voldoening uit hun werk, voelen zij erkenning en presteren ze beter. Werken aan vertrouwen vergt aandacht voor de harde en zachte kanten van organiseren. Pauline Voortman promoveerde onlangs op ‘vertrouwen werkt’. Meer informatie: www.trustworks.nl. Pauline Voortman (op de foto rechts) op de expositie Pelgrimage I van Pieter Walraven (links op de foto).

7 en 8 juli 2012 exposeert Pieter Walraven onder de titel ‘Pelgrimage I’ schilderijen, tekeningen en objecten in place2be op KNSM-eiland in Amsterdam. Gemaakt in de periode juli 2011 – juni 2012. Het werk is een verbeelding van regels uit Psalm 23. Een pelgrimslied over de stem die leidt en de staf die beschermt. Letters, woorden, figuratieve elementen en abstracte vormen zijn het uitgangspunt. De kop van de herdersstaf lijkt op een labyrint, universeel symbool voor een queeste. Net zo weerspiegelt het schilderproces de wandeltocht van de pelgrim naar het heiligdom. Een zoektocht langs vormen en kleuren die leidt tot het schilderij. In een brede verfstreek, vol vorm en kleur, krijgt het schilderij zijn betekenis. De pelgrimage is een wandeltocht die verdieping aanbrengt. Langs symbolen, woorden en kleuren door de schilderkunst. Pieter Walraven woont en werkt afwisselend in Nederland en Rome. Zijn werk is geïnspireerd door bijvoorbeeld een foto in de krant, een mozaïekvloer in een kerk of een Romeins beeld. Van 13.00-20.00 uur en op afspraak

Wat een klus om de brieven door de versmalde opening van de brievenbus te proppen. De post kun je tegen het eind van het jaar nog kwijt, glas en papier moet je noodgedwongen opsparen. Bakken en containers zijn met het oog op vuurwerk al van straat gehaald. Den Haag is weer hufterproof. Neem dan het veegkarretje in onze Romeinse buurt. Als een braaf hondje aangelijnd aan de lantaarnpaal. Elke ochtend neemt de straatveger haar mee op zijn rondje en parkeert haar dan weer keurig op de vaste plek. Geen zwerver, jolige student, grappige toerist die het in zijn hoofd haalt er een vinger naar uit te steken. Net als de terrasstoelen van de bar. Die blijven na sluitingstijd gewoon buiten staan, worden niet eens aan de ketting gelegd en staan er de volgende ochtend nog. Rome is een stad vol problemen, vuil, graffiti en vandalisme. Maar wat bij ons vanzelfsprekend de lucht in zou vliegen, blijft daar ongedeerd.

Veel klanten van Vesuvio dronken al eens de witte Satrico van wijnhuis Casale del Giglio,  halverwege Latina en Nettuna ten zuiden van Rome. De wijngaarden liggen op de antieke stad Satricum. Extra leuk voor de Nederlandse klanten omdat de Universiteit van Amsterdam het archeologische onderzoek leidt. Het wijnhuis heeft ondertussen al een hectare opgeofferd aan de opgravingen. Jammer van de wijn, maar patron Antonio Santarelli draagt graag bij aan het toegankelijk maken van het erfgoed. De  wijnranken hebben plaats gemaakt voor tomben van de Volcsi die hier ooit leefden. Binnenkort wordt een museum geopend, gewijd aan Satricum.

Van 26 juni tot en met 3 juli exposeert Pieter Walraven onder de titel  ‘Cieli’ schilderijen, tekeningen en objecten in place2be Levantkade 87 op het KNSM-eiland in Amsterdam. De werken bevatten woorden uit Matteus 6:9, bekend als het Onze Vader: Cieli (hemel), Nome (naam) en Terra (aarde). De woorden Cieli en Terra zijn gecombineerd met figuratieve elementen als de blauwe hemel en lucht en okerkleurige aarde. Dat weekt ze in eerste instantie los van hun religieuze betekenis, ze lijken te verwijzen naar de natuur. Het woord Nome, het element van de boot, het gebruik van transparante materialen of zwart-witte kleuren geeft de woorden juist weer hun mythische en religieuze betekenis terug. De kunstenaar benadrukt  de meerduidigheid van woord en beeld. Kijk voor meer informatie op www.pieterwalraven.eu.

Twee nieuwsberichten in Nederlandse kwaliteitsmedia. “Dat Frankrijk streng controleert op de kwaliteit van wijn, bewijst de inbeslagname gisteren van een partij die ten onrechte het keurmerk AC op het etiket had staan.” Het andere bericht verschijnt een half jaar later. “Veel wijn in Italië voldoet niet aan de kwaliteitsnormen. Wijnproducenten weten die handig te omzeilen. Dat bewijst de in beslag genomen partij flessen die onterecht het keurmerk DOC op het etiket had staan.” Dezelfde feiten, maar de duiding geeft nogal wat kleuring. Want wat blijft hangen? In Frankrijk heeft men een goed controlesysteem en in Italië rotzooit men maar wat aan.
Op de foto: wijnranken bij Pozzuoli (Quarto), kwaliteit gegarandeerd.

Ze is de Roemeense hulp van Angelo, onze overbuurman van 94. Elke donderdag komt ze langs en helpt hem met het huishouden. Ze doen samen boodschappen, daarna koken en eten ze hun middagmaal. Na het eten rust ze bij het open raam met een boek en een sigaret. Bijna een schilderij, met haar hand die over de rand, buiten het kader reikt. Het beeld doet me denken aan de monumentale vrouwen van Anselm Feuerbach. Deze Duitse 19^e eeuwse schilder zag in Trastevere een meisje, leunend uit haar raam en vroeg haar voor hem te poseren. Zijn modellen vereeuwigde hij in monumentale schilderingen van mythische vrouwen zoals Iphigenia.

Wij in de noordelijke landen zijn gereserveerd en houden ook lichamelijk afstand. Nederlanders die in Italië naar zee gaan, zoeken het liefst een stil strand. Makkelijk is dat niet, want op de meeste stranden staan de stoelen keurig naast elkaar in het gelid. Dit heeft niet altijd met ruimtegebrek te maken. Als je naar de bioscoop gaat en er zijn 10 mensen in de zaal, zet de kaartverkoper die naast elkaar op twee rijtjes. Soms mag je zelf je plaats kiezen. Als we binnenkomen, is de zaal nog helemaal leeg. Degene die na ons binnenkomt, ploft gezellig op de stoel naast ons.